یکی را دوست میدارم افسوس او هرگز نمیداند

دلم میخواد بهت بگم     چه سختیهایی کشیدم
                                                                   بگم چه بیچاره شدم  بگم به آخر رسیدم

میخوام بگم چشمای من    رو هیچ شبی بسته نشد
                                                                   لب من از بوسیدن      عکسای تو خسته نشد

بگم گلای گلدون رو       با گریه هام آب می دادم
                                                                   عروسکهای طاقچه رو     با یاد تو خواب می دادم

می خوام بگم بدون تو      هیشکی سراغم نیومد
                                                                   آخه نداشتم کسی رو      تنها رفیقم شده درد

بگم که وقتی نبودی      تو اون شبای پر ز درد 
                                                                   حتی یه بار آسمون هم      همراه من گریه نکرد

می خوام که قلب من     از گله و گریه پره
                                                                   نگاه نکن که ساکته      منتظر تلنگره

گفتنی ها رو دیگه من     زودتر به آخر می برم
                                                                    گواه من این قلبمه       همراه چشمای ترم

اینکه الآن کنارمی      از همه چیز مهم تره
                                                                   دوست دارم خیلی زیاد      این دیگه حرف آخره

دیگه دوست ندارم                برو که خیلی پستی

از روزگار بدی                      تو که با عشق اومدی

اما میون پرواز                      بال و پرم رو زدی

واست از عشق می خوندم     سر قرارام موندم

افسوس از اون دلی که          به پای تو سوزوندم

منودیوونه کردی                    بی آشیونه کردی

غم هاتو خالی سر                دلی که خونه کردی

فکر کردی خیلی مردی؟         تو که زاده ی دردی

اما رسمش نبود که               با غم تبانی کردی

اما بدون تو! آره                      دنیا وفا نداره

دل اونی که با توست              جای دیگه می ذاره...

باز هم دست به قلم می برم تا شاید بتوانم دیوار غصه هایم را بر سر کاغذ بی گناه آوار کنم.

                    من هم بی گناه به این دام افتاده بودم...

دامی که چشمات واسه من ساخته بود.              آخ که چه صفایی داشت این اسارت!!!...

امواج گیسوهات که با هر موج خروشان عشق رو فریاد می زد... 

             سایه ی نگاهت که قدم به قدم همراهیم می کرد...

                       عطر نفسهات که گلهای باغچه را از رو برده بود...

                                 گرمای بدنت که آرامش از دست رفته ی هر روزم رو برام احیا می کرد...

همه را بخاطر دارم.اما افسوس...

افسوس که شکنجه های این اسارت پس از رهایی از دست صیاد آغاز شد...

حیف که قدر لحظات از دست رفته ی با هم بودن را ندانستم و حال سوخته در آتش تنهایی خویش افسوس می خورم.

                                             افسوس که خیلی زود دیر شد!!!...

دیگر گریه های آسمان احساسم را بر نمی انگیزد...   

                                         می دانی چرا؟

آنقدر موج لطیف خنده هایت احساسم را بازی داد که بیش از این قدرت درگیر شدن با دردها را ندارد.

ای کاش می فهمیدی که چگونه با تیرباران نگاهت آشیانه ام را ویران و مرا در به در کردی.

ای کاش می فهمیدی که با شنیدن نوای خداحافظی از زبانت هزاران بار در لحظه خواهم مرد.

ای کاش می فهمیدی که من بی تو تمامم.

اما باز هم به پاس حرمت آرزوهای مشترکی که با هم داشتیم گلهای شقایق را از زندان کوچک گلدان نجات خواهم داد.

مثل تموم عاشقا                                    همدل و هم قسم بودیم

کاشکی که آسمون ما رو                          رو بال ابرا می نشوند

اون وقت منو کنار تو                                 تو رو پیش من می رسوند

کاشکی می شد گلم منو                         بازم دوستم داشته باشه

میشد خدا محبتو                                    توی دلش کاشته باشه

کاشکی که هیچ مسافری                         حیرون و تنها نمی موند

کاشکی که هیچ پرنده ای                         شعرای غمگین نمی خوند

کاشکی می شد مثل قدیم                       مثل دو پروانه بودیم

بین تموم عاشقا                                      ما دوتا یکدانه بودیم

کاشکی که آرزوهامون                              با حقیقت جور می شدن

جدایی و بی وفایی                                  از ما دوتا  دور می شدن

کاشکی میون آدما                                   این همه نامردی نبود

توی دل عزیز من                                      این همه دلسردی نبود

کاشکی می شد که ما دوتا                       باهم دیگه یکی بشیم

تو آسمون بی کران                                   با هم دیگه پر بکشیم

کاشکی که تنهایی دیگه                            واسه کسی معنا نداشت

کاشکی میون عاشقا                               دوری،جدایی نمی ذاشت

کاشکی کلاغ قصه ها                               یه روز به خونه می رسید

کاشکی می شد فقط یه بار                      اونم تو خواب خدا رو دید

کاشکی می شد که کاشکی هم               به واقعیت برسه

عشق میون ما آدما                                  به حاکمیت برسه

دوازدهم تولدم بود! با یه کم تاخیر تولدم مبارک... 

ولی با این همه تنهای تنهایم گذاشت...

مرا می دید که با خود عهدی بستم            به پای عشــق جانسوزش نشستم          برایش جام عمرم را شکستـم 

 ولی با این همه تنهای تنهایم گذاشت...

تمام کار من شد غصه خوردن         تمام آرزویم دل سپردن         تمام افتخارم ساده مردن  

ولی با این همه تنهای تنهایم گذاشت...              

نشست و دید دلم با من چه ها کرد      تمام هستیو یکدم رها کرد         غرور و کبر خود رابی بها کرد   

ولی با این همه تنهای تنهایم گذاشت...

نگاه صاف و صادقت                           آخر مهربونيه

بگو! كدوم فرشته اي؟                        كه اينجوري دوست دارم

عاشق اينم كه يه روز                        سر روي شونت بذارم

يادت مياد كه قول دادي                      هيچ موقع تنهام نذاري؟

اما حالا خوب مي دونم                       كه ديگه دوسم نداري

بدون حالا تنها كارم                            روز و شبو شمردنه

بخاطر دوري تو                                  زنده شدن و مردنه

بهونه ي قشنگ من                           براي زندگي تويي

بعد خدا تو آدما                                  لايق بندگي تويي

بهت مي گم دوست دارم                     از ته دل خيلي زياد

دلم همش بهم مي گه                       مطمئن باش يه روز مياد

به آسمون سپرده ام                           كه فرش زير پات بشه

فقط مي ترسم كه اونم                       ديوونه ي نگات بشه

اي كاش مي فهميدي كه تو                 قبله ي هر اميدمي

با اينكه دوسم نداري                          بازم بدون عزيزمي

هرچند هنوز دوست دارم                     اما ازت ناراحتم

حيف كه دلم نمي ذاره                        بدجوري نفرينت كنم

فقط مي خوام عاشق بشي               حتي عاشق تر از خودم

بعدش بذارت و بره                             بفهمي من چي مي كشم...

گل مي رود و خار مي ماند...

عمر مي رود و لذت ديدار مي ماند...

زمستان مي رود و نو بهار مي ماند...

عزيز مي رود و يادگار مي ماند...

مهتاب مي رود و شب تار مي ماند...

شب مي رود و عاشق بيدار مي ماند...

اما... اما... اما...

 دل مي رود و دلدار نمي ماند...

آره منم عاشقم                   يه عاشق ديوونه

هر آدمي بجز تو                    اين چيزا رو مي دونه

چرا نيستي ببيني                به عشق تو اسيرم؟

چرا نمي فهمي كه                بدون تو مي ميرم؟

عاشق چشمات شدم           چشمات كه ناز و مسته

اما بدون بدجوري                   دل منو شكسته

صحبت هات و گفته هات         زندگيمه جونمه

ياد و فكر و خاطرت                 هميشه مهمونمه

اميد به زندگي رو                  تو چشماي تو ديدم

صداقت و خوبي رو                 توي حرفات شنيدم

يادته هر روز واسم                 از معرفت مي خوندي؟

اما بعدش بدجوري                دل منو سوزوندي

دلم مي خواد بياي و              حال منو ببيني

از باغ سرخ عشقم                يه شاخه گل بچيني

اگه بودي مي ديدي               ديوونه ي تو هستم

عمريه كنج خونه                  چشم انتظار نشستم

آخه چه چيز مانع                  به هم رسيدن ماست؟

دست من و تو نبود               بدون كه كار خداست...

من اعتراف مي كنم              چشم بسته عاشق شدم

آخه چقدر انتظار؟ مي دانم وقتي كه مي ميرم قلبم از تپش باز مي ماند. شايد فكر كني اين طبيعت است. اما اين گونه نيست. مي خواهم بداني تنها بهانه ي تپيدن قلبم ديدار تو بود و وقتي از اين بهانه نا اميد شد ديگر دليلي براي تپيدن نداشت.

مي دانم وقتي كه مي ميرم چشمانم باز مي ماند. حتما فكر مي كني اين هم طبيعت است. اما اين گونه نيست. مي خواهم بهت ثابت كنم كه تا آخر عمر چشم انتظارت بودم.

مي دانم وقتي كه مي ميرم ديگر نفسي از من بر نمي آيد. باز هم فكر مي كني اين طبيعت است. اما باز هم اين گونه نيست. مي خواهم بهت نشان بدهم وقتي كه دانست هم نفسش را هرگز نمي بيند ادامه را جايز نديد.

مي دانم وقتي كه مي ميرم بدنم سرد مي ماند. اما اين هم طبيعت نيست. مي خواهم بهت بفهمانم كه اين سردي دلم است چون مرا تا آخر عمر دلسرد گذاشتي.

و هزاران دليل ديگر كه همه نشان مي دهند تنها بهانه ي زندگي من تو هستي.فقط تو...

انگار متولد شديم تا دوست بداريم. هميشه از تكرار گريزانيم.از يكنواختي گريزانيم. ولي آخر دوست داشتن چه معجزه ايست كه حتي اگر هزاران  بار هم عنوان شود فكر را خسته نمي كند؟ تنها جمله اي كه هرگز برايمان تكراري نمي شود اين است « دوستت دارم » پس حالا كه از تكرار آن خسته نمي شوي باز هم برايت تكرار مي كنم: دوستت دارم. دوستت دارم. دوستت دارم...

مي دوني دل عاشقم               واسه ي تو كرده تب؟

دل عاشق و خسته                  خسته ز تكرار شب

مي دوني تو رو هرگز                نمي برم من از ياد؟

اما پس عشق من چي؟           عشقي كه رفته بر باد

مي دوني كه كار من                شده گريه و ماتم؟

يه كم به ياد من باش               مني كه خاك پاتم

مي دوني حتي يك شب           بي تو نرفتم به خواب؟

چون كه همه رؤياهام               شد ديگه نقشه برآب

مي دوني جهنمو                    ساخته برام سرنوشت؟

اما با بودن تو                         جهنم ميشه بهشت

مي دوني بي اختيار                شدي ورد زبونم؟

صاحب اين دل من                   اين دل غرق خونم

مي دوني كه نامه هام            ديگه نداره جواب؟

فقط كار من اينه                     ديدن عكست تو قاب

مي دوني كه جونمو               واسه ي تو گذاشتم؟

توي گلدون قلبم                     گل عشقتو كاشتم

مي دوني كه رو قلبم              نوشتم هيچكس نياد؟

اما عشق تو اومد                   گفت كه نداره سواد

مي دوني كه دل من               به پاي تو نشسته؟

دلي كه با بوي تو                   هميشه مسته مسته     

مي دوني كه يه عمره            واست كردم عبادت؟

نمي شه كرد به دوريت           حتي يه لحظه عادت

مي دوني كه زندگيم              بي تو معنا نداره؟

شادي ها رو مي بره             غصه رو جا مي ذاره

مي دوني كه يه چيزو            همش مي خوام از خدا؟

وقتي بهت رسيدم                ازت نمونم جدا

در عبارت زندگي با جمع كردن عشق با دوست داشتن و تفريق خيانت از آنها در حالي كه باقي مانده را در محبت ضرب مي كردم تا هر چه بدست آوردم بين خودم و خودت تقسيم كنم نمي دانم كجاي كارم اشتباه بود كه برايم حاصلي جز ديوانگي نماند...

لبريز از عشق خاموش بود كه در كوهستان سرد زندگيش يكه و تنها بار سنگين غم ها را بدوش مي كشيد. او كنار يك فرشته نشسته بود كه مي خواست براي هميشه مال او باشد. عشقش را آزاد و رها ساخته بود. براي آنان كه نيازمند عشق بودند.ولي حالا او يك زندانيست... در بند... در عذاب... اين زندگي جاده اي بي انتها داشت. تا او خود را از ميان ظلمات باز شناسد. براي فردايي دوباره. اين شانس زندگي اوست كه عاشقانه عاشق باشد و از ميان تمام عشاق سرمست از غروري عاشقانه فرشته ي زيباي عشق را در آغوش گيرد...